در پاسخ به مطلب " ما را چه می شود ؟ محیط زیست نویس ها چه می کنند؟ " ، برخی از دوستان عزیز وبلاگستان سبز مطالبی در وبلاگهایشان نوشتند و البته تعداد خیلی زیادی نیز مطلبی ننوشتند ! در اینجا جمع بندی مختصر و ساده ای دارم از آنچه که تا کنون گفته شده :

محسن تیزهوش گفته برای بالا بردن سطح کمی و کیفی وبلاگستان سبز ، برگزاری یک هم اندیشی و هم فکری جامع و دقیق را به شدت لازم می دانم.

هومان خاکپور معتقد است که علیرغم شرایط خاص اجتماعی امروز ، طرفداران محیط زیست باید توجه و فعالیت بیشتری داشته باشند و بدانند آن اندک صداهای دیروز در نجواهای بی شمار مردمان گم شده است . او در مطلب دیگری این روزها را روز یارگیری می داند و معتقد است باید قدر بودن و با هم بودن را بدانیم و بدانیم می توانیم با تلنگری هر چند نرم ، خواب طبیعت ستیزان را آشفته کنیم.

فرشید فاریابی معتقد است اولویت ها به دلیل شرایط اجتماعی تغییر کرده است ولی باید چراغ وبلاگستان سبز روشن بماند .

پاسدار طبیعت ایران در کامنت بلند بالایی برای یکی از مطالب این وبلاگ ، غرور کاذب برخی از وبلاگ نویسان محیط زیستی را دلیل بی توجهی آنها به محیط زیست می داند و معتقد است برخی  از آنها نوشتن در مورد فوتبال و موضوعات بی ربط را به محیط زیست ترجیح می دهند.

امیر سررشته داری شرایط را بد نمی داند و معتقد است هنوز محیط زیست محلی از اعراب در بین عوام ندارد و سیستم آموزشی کشورمان در سه دهه گذشته نتوانسته توجه مردم به این بخش را جلب کند. او بخشی از کم کاری این روزهای وبلاگ نویسان را ناشی از شرایط اجتماعی و ترس از کباب شدن می داند. او در دو پاراگراف از مطلبش گفته :

" فقط یک راه بیشتر نداریم ؛ بدون اینکه ناامید شویم بنویسیم و آگاه کنیم حتی اگر بدانیم فقط یک یا دو نفر از گفته های ما طبیعت دوست می شوند و آنها هم آگاهانه حفظ طبیعت و محیط زیست را تبلیغ می کنند برای ما باید کافی باشد"

" درد سبز نویسان کم حوصلگی ،‌ خستگی مفرط از تکرار دانسته ها و عدم تمکین و گوش دادن مسئولین به حرفهای آنهاست و درد مردم عادی ناآگاهی. دست به دست هم دهیم تا این دو درد را تسکین دهیم "

صفورا زواران حسینی نیز نوشته : "بیشترین افرادی که در حال حاضر از محیط‌زیست می‌نویسند از فعالان این حوزه یعنی Activist هستند نه آکادمیک. مطالبی که نوشته می‌شود سوژه‌هایش از فعالیت‌های روزانه این افراد می‌آید. مدتی است فعالیت‌های گروه‌های غیردولتی و فعالان زیست‌محیطی به دلایل مختلف کم شده است، پس در نتیجه سوژه‌ و انرژی کمتری نیز برای نوشتن وجود دارد. "

اینها مطالبی است که تا به امروز نوشته شده . سام خسروی فرد ، فرهاد و محسن ادیب نیز وعده داده اند که بزودی مطلبی بنویسند . می دانم همچون همیشه مهندس درویش عزیز مطلبی آماده دارند و لازم است که دیگر دوستان سبز نیز بنویسند تا از همه ی نظرات استفاده شود.

نظر شخصی نگارنده در واقع مجموعه ای از نظرات دوستان است . شرایط اجتماعی امروز بر کم کاری فعالان محیط زیست و وبلاگ نویسان سبز موثر بوده است اما به گمانم بسیاری از این دوستان نمی دانند در این شرایط چه باید کرد ! همانطور که در اکثر مطالب دوستان بیان شده است باید بدانیم که در شرایط فعلی وظیفه طرفداران محیط زیست بیش از هر زمانی حیاتی است و باید پرتوان تر از همیشه برای نجات محیط زیست رنجور وطن کاری کرد. نا امیدی فایده ای ندارد و نباید در انتظار معجزه نشست .

اعتراف می کنم ترس از کباب شدن اندکی دست و پایم را بسته ! اصلا ًبهتر است اینگونه بگویم : حفظ محیط زیست در هر سرزمینی وابسته به فعالیت داوطلبانه طرفداران محیط زیست است . حتی در کشورهایی که قوی ترین متخصصان و بهترین سیستم های آموزشی را دارند و دموکراسی و آزادی های مدنی در عالی ترین سطح وجود دارد ، در نهایت این NGOها و فعالان  محیط زیست هستند که چشمان همیشه بیدار محیط زیست وطنشان هستند ... بنابراین طرفداران محیط زیست همیشه و در هر شرایط اجتماعی و سیاسی باید فعالانه در صحنه باشند ، خواه این کشور سوئیس باشد یا شیلی !

و دیگر آنکه :

یادمان باشد که ما بی شماریم ! اگر در موج سبز اول بیش از 500 وبلاگ و سایت از محیط زیست نوشتند ، امروز هم بر تعداد وبلاگ ها افزوده شده و هم دانش زیست محیطی مردم ، اندک تغییر مثبتی داشته است .

عکس بالا را که یادمان هست ؟! روزی که در پاسخ به دعوت تعدادی از وبلاگهای زیست محیطی و در اعتراض به مرگ و میر فلامینگوها در بختگان ، ده ها نفر از دوستداران محیط زیست برای نشان دادن اعتراضشان در یک روز میان هفته به پردیسان آمدند .

پی نوشت :

وبلاگم برای نمایش در اینترنت اکسپلور مشکل پیدا کرده ولی با موزیلا و اپرا مشکلی ندارد. هر چه کردم تا کنون مشکلش حل نشده برای همین از این به بعد می توانید مطالب این وبلاگ را همزمان در وبلاگ دیگرم در بلاگفا بخوانید .