ماجرای کبوتر بی نوایی که در روز مسابقه تیمهای فوتبال استقلال و تراکتور سازی توسط تماشاگری انسان نما کشته شد را همه می دانیم.
امروز در حین وبگردی دیدم در سایت انجمن حمایت از حیوانات در این خصوص مطلبی نوشته شده با عنوان : با تلاش انجمن ورود کبوتر به ورزشگاه آزادی ممنوع شد !
شخصاً به عنوان یک دوستدار حیوانات و بطور کلی کسی که چند سالی در سازمانهای غیر دولتی فعالیت کرده ام ، آرزو دارم انجمن های غیر دولتی ما روزی به جایگاهی برسند که با صدور یک بیانیه غیر الزام آور بتوانند مانع از انجام عمل خطایی در جامعه شوند اما تا رسیدن به آن آرزو راه درازی در پیش است.
مرگ آن کبوتر بی نوا باعث تحریک احساسات بسیاری از هموطنانمان شد و بسیاری از رسانه ها به آن پرداختند و در این میان صدور بیانیه از سوی باشگاه استقلال و همچنین پوشش خبری این مساله در صدا و سیما و بویژه برنامه 90 باعث شد ده ها میلیون نفر از هموطنانمان در جریان این اتفاق ناگوار قرار گیرند. دیدن صحنه های مرگ این کبوتر بی نوا از رسانه های مختلف بهانه ای شد برای یادآوری مظلومیت حیوانات سرزمینمان و رفتارهای ضد انسانی با حیوانات.
تنفر از حیوانات آزاری و جلب توجه عمومی نسبت به سرنوشت کبوترهایی که به ورزشگاهها برده می شوند میراثی است که مرگ آن کبوتر بی نوا برای دوستداران حیوانات به ارمغان آورده شده است. تصویر بدن بی جان آن کبوتر در پیست دومیدانی ورزشگاه آزادی از هزاران بیانیه و صدها نامه و مصاحبه تاثیرگذار تر بوده است و آن کبوتر بی نوا با مرگش این میراث را برای ما به یادگار گذاشت و بر ماست که پاسبان آن میراث باشیم .
مردم قاضیان عادل و هوشیاری هستند و بزرگترین سرمایه سازمانهای غیر دولتی در این روزها ، اعتماد مردم است .
