رئیس سازمان ملی جوانان در هفته گذشته مشکلات جنسی موجود در جامعه را به بمب تشبیه کرده بود و گفته بود که بمب جنسی از بمب دشمن خطرناکتر است . جای بسی شکر دارد که بعد از سالها این بمب کشف شد و یکی از مدیران عالیرتبه کشور به این مسئله اعتراف کرد. شاید اگر پیش از این کسی صحبت از این مسئله می کرد به تشویش اذهان عمومی و بر هم زدن آسایش روانی و توهین به مقدسات محکوم می شد.
برخی از بمب ها که شامل : بمب جمعیت ، بمب ایدز ، بمب اعتیاد می شود را چند سالیست شناسایی کرده ایم ولی هنوز به این باور نرسیده ایم که برای خنثی کردن آنها باید تلاشی صورت گیرد و شاید توانش را نداریم و منتظر معجزه ای هستیم.
در این میان بمب هایی هستند که صحبت کردن از آنها حکمشان مانند صحبت کردن از بمب جنسی و اعتیاد در سالهای نه چندان دور است. بمب هایی همچون آلودگی هوا ، آلودگی شیمیایی محصولات کشاورزی ، بیماریهای روانی، آلودگی های هسته ای و امثالهم هنوز جزو بمب های ممنوعه هستند .
افسوس تا مشکلی تبدیل به بمب بزرگی نشود از دیدن آن ناتوانیم و چشممان را بر آن می بندیم و افسوس دیگر آنکه در شناسایی برخی بمب ها نیز دچار مشکل می شویم . در حالیکه جوانان تحصیلکرده و توانمند کشور که هر کدام چندین برابر بمب های بزرگ توانایی دارند در فکر مهاجرت هستند ما خود را به ترقه های کبریتی دلخوش کرده ایم.
پی نوشت :
گرمایش جهانی نیز بمب است و هر لحظه به زمان انفجار نزدیکتر می شود . به نظر شما چند سال طول خواهد کشید تا مدیری از مدیران کشور این مسئله را در رسانه ای اعلام خواهد کرد ؟ یعنی میشه ؟!
