مهندس بیژن فرهنگ دره شوری مردی نام آشنا برای دوستداران و کوشندگان محیط زیست در ایران است. مردی که از نخستین روزهای ایجاد سازمان محیط زیست در کنار این سازمان بوده است و حافظه اش گنجینه ای از خاطرات 40 ساله محیط زیست ایران است .
به بهانه « جایزه نوروز » و انتخاب ایشان به عنوان مرد سال محیط زیست در سال 1389 گفت و گویی با ایشان داشتم. از او درباره تاسیس سازمان محیط زیست ، مشکلات محیط زیست ایران ، پروژه احیا ببر و شیر ، ظرفیت صنعت اکوتوریسم در ایران ، بی توجهی عمومی به محیط زیست و آینده محیط زیست ایران با توجه به ادامه وضعیت موجود سوال کردم. پاسخ دره شوری با آخرین پرسشم ساده و بسیار هشدار دهنده بود ، آنجا که از شهر مسجد سلیمان در روزگاری نه چندان دور گفت و سرنوشت غمبار امروزش را توصیف کرد و هشدار داد که اگر به وضعیت محیط زیست توجه نشود آینده ای نظیر مسجد سلیمان پیش روی ایران ماست.
گفت و گو با دره شوری ، مردی که شوریده ایران و طبیعت ایران است را بخوانید :

بیژن فرهنگ دره شوری از سوی بنیاد میراث پاسارگاد به عنوان بهترین شخصیت سال 1389 در بخش محیط زیست و میراث طبیعی ایران برگزیده شد و « جایزه نوروز » این بنیاد را دریافت کرد.
بنیاد میراث پاسارگاد هر ساله به مناسبت نوروز از بین کارشناسان ، کوشندگان و گروههای فعال در زمینه میراث فرهنگی و محیط زیست ، بهترین ها را انتخاب می کند.

اصلن تصور نمی کردم ملاقات با مهندس بیژن فرهنگ دره شوری به آسانی برایم امکانپذیر شود ، در فکر این بودم که در تعطیلات نوروز سفری به شیراز بروم و "نشان خروس سپید"  را از طرف انجمن حمایت از حیوانات اصفهان تقدیمشان کنم ولی روز پنجشنبه در تماس تلفنی که با ایشان داشتم  ، گفتند که در این هفته عازم اصفهان هستند و این شد که امروز عصر چند ساعتی با این مرد طبیعت به گفتگو نشستم.

ناگفتنی ها را که نمی شود گفت و گفتنی ها را می توانید در گفتگوی خانم صابری با ایشان بشنوید و بخوانید . احتمالن گفتگوی کاملتری نیز در روزهای آینده در روزنامه اعتماد منتشر خواهد شد.

نشستن پای صحبت عزیزانی چون مهندس دره شوری ، لذت بخش و در عین حال ناراحت کننده است . وقتی که خاطرات شیرین و عشق و علاقه به وطن را می بینی لذت می بری و وقتی از سنگ اندازیها و خرابکاریها می شنوی ناراحت و عصبانی می شوی و اصولن چه غمی بدتر از خانه نشینی دره شوری ها و مدیریت یزدانی ها .

بخشی از صحبت استاد دره شوری بسیار به دلم نشست ، آنجا که گفت : " ده بیست روز از جنگ نگذشته بود که رفتم خط مقدم ، گفتم من نمی توانم از کشورم دفاع نکنم ، چگونه می توانستم از ایران دفاع نکنم و آرام بشینم ، کشوری که در همه ی رودخانه هایش شنا کرده ام ، به همه ی قله های بالای 4000 مترش صعود کرده ام و همه ی جنگلهایش را دیده ام ... "