حرمت مناطق حفاظت شده را حفظ کنیم ( در ادامه بحث انحلال مناطق حفاظت شده)
نویسنده: سپهر سلیمی - سهشنبه ٢٩ امرداد ۱۳۸٧
چندی پیش دکتر ناصر کرمی مطلبی با عنوان "نصف مناطق حفاظت شده کشور باید منحل شوند؟" در وبلاگشان و روزنامه همشهری منتشر کردند . در گام اول مهندس درویش در مطلبی کامل و روشن پاسخی به این ادعا دادند ، همچنین روز گذشته دوست عزیزم ، سرباز زمین نیز در این بحث شرکت کردند .
آنچه که گفته شده و پاسخهای آن همه از منظری علمی به این بحث نگاه کرده اند و خوشبختانه اکثر مطالب بر ضرورت حفظ و تقویت این مناطق صحه گذاشته اند .
اما آیا بر فرض اینکه در منطقه ای سالها حتی یک شغال هم دیده نشده باشد ، باید آنرا منحل کرد؟!
معتقدم باید به مناطق حفاظت شده از دو دیدگاه نگریست . نخست از دید ساکنان آن و دیگر از دید انسانهای خارج از آن مناطق . از دید ساکنان آن که همانا حیوانات و گیاهان هستند ، منطقه حفاظت شده منطقه ای است که می توانند راحت تر از دیگر مناطق در آنجا زندگی کنند . از دید آنها مرز مشخصی برای منطقه وجود ندارد و هر کجا که بهتر و راحت تر بتوانند زندگی کنند به آنجا کوچ خواهند کرد . اما از دید ما انسانها و اصولاً از دیدگاه انسانی مناطق حفاظت شده مناطقی هستند که به احترام دیگر زیستمندان این کره خاکی به وجود آورده ایم تا بتوانند براحتی در آن زندگی کنند.
حال اگر روزی گله های چند ده هزارتایی در منطقه ای زیست می کرده و امروز حتا شغال نیز وجود ندارد نشان بی عرضگی و بی لیاقتی ما انسانهاست.
خوشبختانه یا متاسفانه اکثر دفعاتی که به مناطق حفاظت شده رفته ام همسفرانی داشته ام و این مسئله باعث شده حیوانات وحشی بخوبی متوجه حضور ما شوند و از نظرها پنهان شوند اما با این حال با حضور در این مناطق احساس ویژه ای به من دست می دهد ، وقتی بدانی به خانه این حیوانات بی پناه آمده ای سعی می کنی بیش از پیش احترام صاحب خانه را نگه داری ، با چشم خود دیده ام که چگونه همسفرانم به خارهای بیابان احترام می گذارند ، دیده ام چگونه زمان بازدید را کوتاه می کنند تا صاحب خانه ها بتواند به موقع بر سر آبشخورها بیایند ، حتی دیده ام که عطر و ادکلن نمی زنند تا مبادا باعث آزار و اضطراب حیوانات منطقه نشوند.
نگاه علمی به مسئله محیط زیست واجب است اما کافی نیست . نمی توان با دو دو تا کردن و بر اساس تعداد شغال و روباه حکم به تعطیلی منطقه ای داد ، باید بحث های انسانی ، اجتماعی و حتی رومانتیک و سانتیمانتالیستی مرتبط با محیط زیست کاملن مورد توجه قرار گیرد . مناطق حفاظت شده بزرگترین نماد احترام به حقوق گونه های گیاهی و جانوری در هر کشوری هستند و هر چه این نماد ها بیشتر و بهتر باشد قطعن فرهنگ احترام به طبیعت و محیط زیست در آن کشور بیشتر خواهد بود و خوب می دانیم که همه ی خوبی ها و بدی های ما آدمیان ریشه در فرهنگ دارد.
کوتاه سخن آنکه حتی اگر یک بوته خار خشک شده هم در منطقه ای نباشد ، باید آن منطقه به عنوان نماد احترام به طبیعت حفظ شود و بماند . همانطوریکه قبر عزیزانمان را که حتی بعد از سالها خالی از استخوان و کفن شده احترام می کنیم و البته همه می دانیم اگر کسی احترام همین قبر خالی را نداشته باشد نمی توان انتظار داشت که برای زنده ها حرمتی قائل شود.
و سخن آخر آنکه در حالیکه اوضاع محیط زیست کشورمان هر روز بدتر از دیروز می شود دوستداران محیط زیست باید مراقب اینگونه اظهار نظر ها باشند تا خدای نکرده به سربازان گمنام طبیعت ستیزان وطن تبدیل نشویم.
این قبر نمادین بخشی از غرفه انجمن حمایت از حیوانات اصفهان در نمایشگاه جوان است که تابستان چند سال پیش و به مناسبت چهلمین روز مرگ چند یوزپلنگ ایجاد شده بود
اشتراک این مطلب در :
غزالها، قوچ ومیش و کل وبزها به زیستگاههای اصلی خود باز میگردند
نویسنده: سپهر سلیمی - شنبه ۱۳ خرداد ۱۳۸٥
غزالها، قوچ ومیش و کل وبزها به زیستگاههای اصلی خود باز میگردند
معاون محیط طبیعی و تنوعزیستی سازمان حفاظت محیط زیست گفت: غزال، قوچ و میش و کل و بز از جمله گونههایی هستند که در حال پژوهش و بررسیهای لازم در خصوص انتقال آنها به زیستگاههای اصلی هستیم و با اتمام پژوهشها طرح انتقال این گونهها اجرا میشود.
مهندس انوشیروان نجفی در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، افزود: فارغالتحصیلان بخش محیط زیست همانند سایر بخشها، مازاد بر نیاز بازار هستند و در حال حاضر تنها حدود 10 درصد از آنان جذب بازارکار میشوند و 90 درصد آنان در نوبت برای کسب شغل و ورود به بازار کار هستند.
وی افزود: در صورتی که بخشهایی همانند کارخانجات و صنایع در زمینههایی در خصوص هماهنگ کردن فعالیت کارخانه با امور محیط زیست و سامان دادن مباحث زیستمحیطی از فارغالتحصیلان رشتههای محیط زیست استفاده کنند، به طور قطع بخش وسیعی از این نیروها وارد بازار کار میشوند.
معاون محیط طبیعی و تنوعزیستی سازمان حفاظت محیط زیست در خصوص اجرای طرح انتقال گوزن زرد به زیستگاه اصلی خود (منطقه زاگرس) اذعان داشت: توسعه و تکثیر گوزن زرد در محیط های کنترل شده و برگرنداندن آنها به زیستگاه اصلی (جنگلهای دز و کرخه) از جمله برنامههای سازمان است.
نجفی در خصوص اجرای این طرح در خصوص گونههای دیگر افزود: چنانچه اطمینان حاصل کنیم که در جایی گونهای از بین رفته و مشابه آن در زیستگاههای حاشیه زندگی میکند، به طور قطع در خصوص برگرداندن آن به زیستگاه اصلی اقدام میکنیم.
معاون محیط طبیعی و تنوعزیستی سازمان حفاظت محیط زیست تصریح کرد: با افزایش کویرها، تخریب و نابودی تالابها و جنگلها، آلودگی رو به رشد رودخانهها، افت سفرههای زیر زمینی روبرو هستیم و شاخصهای زیستمحیطی در حال حاضر نگرانکننده است و نیاز به توجه بیشتردارد.
وی با اشاره به این که شاخصهای زیستمحیطی در دست، فرایند عملکرد دولتها در حدود 5/2 دهه گذشته است، گفت: این شاخصها نشان دهنده این است که دولتهای گذشته توسعه را ناپایدار و بیتوجه به سازگاری با محیط زیست مدیریت کردهاند.
نجفی به ایسنا گفت: برنامههای سازمان توجه به دو صورت کمی و کیفی است به طوریکه در توسعه کمی سعی در گسترش سطح مناطق نیاز به حفاظت است و در بحث توسعه کیفی به بررسی مطالعات جامع و شناسایی پتانسیلها میپردازیم.
وی افزود: تقویت پاسبانان و محیط بانان مناطق نیاز به حفاظت و همچنین توسعه بخش اکوتوریسم و گردشگری با همکاری دستگاههای مسؤول و در نهایت اجرای طرحهای احیای محیط زیست از جمله برنامههای سازمان محیط زیست است.
نجفی با بیان این که باید به جبران خسارات پرداخت گفت: اقداماتی از جمله توجه پروژههای بزرگ به مسایل زیستمحیطی، برخورد جدی با زمینخواری، ورود منابع طبیعی در مسایل زندگی و معیشتی مردم، کاهش بهرهبرداری از جنگل و ...، افقهای روشنی را در رسیدن به وضعیت بهتر محیط زیست و مسایل زیستمحیطی ترسیم میکند.
وی همچنین در خصوص ادغام دو سازمان محیط زیست و منابع طبیعی اذعان داشت: در دولت گذشته این بحث مطرح شد، اما در دولت فعلی در این خصوص چیزی نشنیدم.
نجفی همچنین در خصوص برخورد با متخلقان محیط زیست گفت: تلاش سازمان در زمینه پیشگیری است تا برخورد، اما در زمینه برخورد با متخلفان قوانین اعمال میشود.
وی افزود: قوانین در این خصوص مختلف است و برخورد دستگاه قضایی نیز با روشهای مختلف و متفاوت است.
نجفی ادامه داد: از عملکرد دستگاه قضایی بسیاری از استانها راضی هستیم و دستگاه قضایی وارد فرایندی شده که در آن موضوع محیط زیست را به عنوان حقوق جمعی جامعه مطالبه میکند.
اشتراک این مطلب در :
