خبرگزاری مهر: کمتر از 160 کیلومتر دورتر از اصفهان، شهری وجود دارد که در تابلوی ورودی آن با نام "بام ایران" به گردشگران معرفی می‌شود ولی آنچه این روزها سمیرم را در رسانه‌ها به شهرت رسانده حیوان آزاری در این منطقه است.
به گزارش خبرنگار مهر، سمیرم، شهری در دل کوهستان‌در مرز استانهای اصفهان، چهارمحال بختیاری، کهگیلویه و بویراحمد و فارس است که به واسطه موقعیت جغرافیایی خود از مناظر و جاذبه‌های طبیعی بی‌نظیری برخوردار است که این محیط طبیعی زیستگاه مناسبی برای جانواران و حیوانات مختلف نیز محسوب می شود.
آنچه این‌روزها در خصوص حیوانات این منطقه در رسانه‌ها منتشر شده، نامهربانی و حیوان‌آزاری معدود افرادی در این شهرستان است که حالا صدای خود سمیرمی‌ها را هم درآورده است.

دویچه وله: مدافعان محیط زیست می‌گویند، در سیزده‌به‌در بیشترین تخریب محیط زیست در ایران اتفاق می‌افتد. برخی می‌گویند، به‌نظر می‌رسد که دلیل پیدایش چنین روزی به فراموشی سپرده شده و از آن تنها شعاری باقی مانده است.
سیزده‌به‌در آیینی است برجامانده از ایران باستان. بیهوده نیست که سیزدهمین روز فروردین را "روز طبیعت" نام نهاده‌اند، زیرا این آیین برای تقویت پیوند انسان و طبیعت پا گرفته است.
سپهر سلیمی، کوشنده محیط زیست و مسئول بخش محیط زیست بنیاد جهانی میراث پاسارگاد در مورد فلسفه سیزد‌ه‌به‌در به دویچه‌وله می‌گوید: «نوروز جشن آغاز طبیعت است. در سفره هفت‌سین ایرانیان نمادهای طبیعت از سبزه و ماهی قرمز را می‌توان یافت و سیزده نوروز که در واقع پایانی بر جشن نوروز ایرانیان است نیز، با حضور در طبیعت همراه است و از آنجا که سیزده‌به‌‌در روز بزرگداشت طبیعت در ایران و از کهن‌ترین روزهای گرامی‌داشت طبیعت در جهان است، بنیاد جهانی پاسارگاد سال ۲۰۱۰ با ارسال درخواستی به یونسکو خواستار ثبت جهانی سیزده‌به‌در به عنوان کهن‌ترین روز جهانی بزرگ‌داشت طبیعت شد».

آیا تلاش های چند ساله برخی از هواداران محیط زیست برای تحریم خرید ماهی قرمز، به سود این «سفره نشین» هفت سین تمام شده است؟ گفت و گوی نگارنده در خصوص اثرات برخورد با ماهی قرمز و حضور سمندر در سفره های ایرانی را از اینجا بخوانید:

دکترمه لقا ملاح برای دوستداران محیط زیست در ایران چهره شناخته شده ای است. به او لقب «مادر محیط زیست ایران» داده اند، کسی که حدود چهار دهه سابقه فعالیت در زمینه حفظ محیط زیست دارد و موسس یکی از فراگیرترین نهادهای مردمی زیست محیطی با نام «جمعیت زنان مبارزه با آلودگی محیط زیست» است.
امسال خانم دکتر ملاح به عنوان بهترین شخصیت سال در رشته محیط زیست و میراث طبیعی از سوی بنیاد میراث پاسارگاد برگزیده شدند و به همین بهانه گفتگویی با ایشان داشتم که نتیجه اش گفته های جالبی است از ایشان. بانویی که در 94 سالگی بیش از خیلی از جوان ها دغدغه محیط زیست سرزمین مان را دارد.

روز گذشته خبرگزاری مهر خبری را به نقل از بنده منتشر کرد با این عنوان که : "دولت برای پروژه‌های نابودسازی حیوانات شهری بودجه اختصاص دهد." تصور می کنم خبر فوق از یکی از مطالب این وبلاگ با عنوان "صادرات گربه های ولگرد، تنها باعث افزایش آنها جهت درآمدزایی بیشتر می شود" برداشت شده است.
در خصوص این خبر ذکر این نکته لازم است که تیتر مطلب با مطالب موجود در خبر که شامل مطالب بنده است اصلاً هخوانی ندارد و ناشی از غلط تایپی و یا برداشت نادرست خبرنگار محترم است. نگارنده هیچگاه به هیچ شکلی موافق نابود سازی حیوانات شهری نبوده ام، ضمن اینکه در متن همان خبر و مطلب وبلاگ هم آمده که اختصاص بودجه از سوی شهردای و دولت برای نابود سازی حیوانات شهری به طور غیر مستقیم سبب افزایش حیوانات شهری در سالهای گذشته شده است.
متاسفانه پیگیری اینجانب برای تصحیح تیتر خبر یا حذف آن نتیجه ای نداشته است و در همین جا اعلام می کنم که تیتر فوق به هیچ عنوان نظر من نبوده و نیست و ناشی از غلط تایپی یا برداشت نادرست تنظیم کننده خبر بوده است.

مهندس بیژن فرهنگ دره شوری مردی نام آشنا برای دوستداران و کوشندگان محیط زیست در ایران است. مردی که از نخستین روزهای ایجاد سازمان محیط زیست در کنار این سازمان بوده است و حافظه اش گنجینه ای از خاطرات 40 ساله محیط زیست ایران است .
به بهانه « جایزه نوروز » و انتخاب ایشان به عنوان مرد سال محیط زیست در سال 1389 گفت و گویی با ایشان داشتم. از او درباره تاسیس سازمان محیط زیست ، مشکلات محیط زیست ایران ، پروژه احیا ببر و شیر ، ظرفیت صنعت اکوتوریسم در ایران ، بی توجهی عمومی به محیط زیست و آینده محیط زیست ایران با توجه به ادامه وضعیت موجود سوال کردم. پاسخ دره شوری با آخرین پرسشم ساده و بسیار هشدار دهنده بود ، آنجا که از شهر مسجد سلیمان در روزگاری نه چندان دور گفت و سرنوشت غمبار امروزش را توصیف کرد و هشدار داد که اگر به وضعیت محیط زیست توجه نشود آینده ای نظیر مسجد سلیمان پیش روی ایران ماست.
گفت و گو با دره شوری ، مردی که شوریده ایران و طبیعت ایران است را بخوانید :

چندی پیش در فضای مجازی عکس هایی از تعدادی از دانشجویان رشته دامپزشکی یکی از مراکز آموزشی منتشر شد که با حیوانات کشته شده جهت کالبدگشایی عکس انداخته بودند. این عکس ها با واکنش های تند دوستداران حیوانات در فضای مجازی روبرو شد . پایگاه خبری تحلیلی دیده بان حقوق حیوانات به عنوان بزرگترین مرجع خبری در زمینه حقوق حیوانات با انتشار مطلبی نظر چند تن از فعالان حقوق حیوانات را در این زمینه جویا شده است .
این نوشتار را می توانید اینجا بخوانید .

متاسفانه در سالهای اخیر همزمان با رشد طبیعت ستیزی و ویرانگری زیست محیطی شاهد انزوای فعالان زیست محیطی و سازمانهای مردم نهاد زیست محیطی بوده ایم . از برنامه های بی شماری که توسط گروههای حامی محیط زیست انجام می شد خبری نیست و شبکه سازمانهای غیر دولتی زیست محیطی کشور که روزگاری 600 عضو داشت عملاً نابود شده است . همچنین متاسفانه حساسیت عمومی نسبت به سرنوشت میراث طبیعی وطنمان متناسب با روند طبیعت ستیزی رشد نداشته است و شنیدن خبر تخریب ها و آلودگی ها برای شهروندان به امری عادی تبدیل شده است. کار به جایی رسیده که دستگاههای دولتی که روزگاری در برابر اعتراضات فعالان محیط زیست در مقام پاسخگویی بر می آمدند و سعی در توجیه عملکرد خود داشتند امروز حتی دیگر توجیه گر عملکرد خود نیستند و خواسته های سبزهای زیست محیطی را نادیده می گیرند.

در این شرایط چه باید کرد؟ آیا راهی که فعالان زیست محیطی در این سالها رفته اند بیهوده و غلط بوده است ؟ برای نجات محیط زیست چه باید کرد ؟ ... این سوالات ساده و اساسی ذهن بسیاری از دوستداران محیط زیست ایران را مشغول کرده است.

پرسش های نگارنده و پاسخ های جناب آقای دکتر ایجادی ، استاد دانشگاه ، اکولوژیست و عضو حزب سبزهای فرانسه که در سایت بنیاد جهانی نجات پاسارگاد منتشر شده است را می توانید در اینجا و یا در ادامه مطلب بخوانید:

امسال نیز به رسم سه سال گذشته به مناسبت جشن بهمنگان و روز ملی حمایت از حیوانات ، پس از فراخوانی که از برخی فعالان محیط زیست و دوستداران حیوانات انجام شد ، « نشان خروس سپید » چهارمین جایزه ملی حمایت از حیوانات به سرکار خانم ژاله فتوره چی تعلق گرفت.

در روزهایی که بسیاری از سازمانهای غیردولتی بنا به دلایل مختلف کم کار و یا تعطیل شده اند ، حضور شهروندان مسئولیت شناس برای کمک به حیوانات بی پناه بسیار موثر و سازنده است. به راستی اگر هر شهروند نسبت به سرنوشت حیوانات محیط زندگی خود حساس باشد آنوقت شاید دیگر نیازی به هیچ سازمان دولتی و غیر دولتی نباشد .

در واقع سرکار خانم فتوره چی ، نماد شهروندان مسئولیت شناس و مهربانیست که داوطلبانه و عاشقانه برای حیوانات و محیط زیست دل می سوزانند و تلاش می کنند. شهروندانی که بیشتر از چندین انجمن و یا ده ها کارشناس به دیگر آفرینندگان خدا خدمت می کنند.

گفت و گوی نگارنده با خبرگزاری ایسنا در این خصوص را در اینجا می توانید بخوانید . همچنین سرکار خانم فتوره چی نیز گفت و گوی کوتاهی ( در اینجا) با ایسنا داشته اند. خبر خبرگزاری ایلنا نیز در اینجا قابل دسترسی است . گفت و گوی دکتر سپنتا با سرکار خانم صابری نیز در اینجا بخوانید و بشنوید.

پی نوشت :

در خبرهای ایسنا و ایلنا ، یکی دو غلط املایی و مفهومی وجود دارد که البته قابل تشخیص است !

گفتگوی دویچه وله با مهندس محمد درویش در خصوص نقش کمرنگ محیط زیست در برنامه پنجم را می توانید در اینجا بخوانید و از آنجائیکه این سایت فی  لتر است . متن این گفتگو در ادامه آمده :

یک برنامه ‌و ده‌ها انتقاد

تا کنون انتقادهای زیادی از سوی کارشناسان محیط زیست نسبت به این برنامه‌ابراز شده است. کارشناسان می‌گویند برنامه‌ی پنجم توسعه نه تنها مواد کمتری را به حوزه‌ی محیط زیست اختصاص داده بلکه به لحاظ کیفی نیز این مواد با برنامه‌های پیشین و به خصوص برنامه‌ی چهارم تفاوت دارد.

آنها می‌گویند، مادامی که مشکلات مربوط به محیط زیست و راه‌حل‌های اجرایی آن در برنامه‌های کشور نگنجد نمی‌توان به بهبود حفاظت از محیط زیست ایران دل بست.

با محمد درویش، یکی از کارشناسان زیست‌محیطی منتقد این برنامه، در این زمینه گفت‌وگو کرده‌ایم.

آقای درویش، در لایحه‌ی پنجم توسعه از نظر زیست‌محیطی چه نقاط ضعف و قوتی می‌بینید؟

این لایحه به دلیل اینکه چند بند از مواد ۲۰۱‌گانه‌ی خود را به محیط زیست اختصاص داده نسبت به برنامه‌های اول و دوم مثبت‌تر است، ولی نسبت به برنامه‌های سوم و چهارم نه تنها گامی به جلو نیست بلکه چند گام عقب‌تر است. بخصوص با توجه به اینکه ما در برنامه‌ی پنج‌ساله‌ی چهارم یک فصل مجزا و اختصاصی را به محیط زیست اختصاص داده بودیم و در بسیاری از فصول دیگر به صورت غیر مستقیم ملاحظات زیست‌محیطی را تلاش کردیم، رعایت کنیم به نطر می‌رسد که این برنامه‌ی پنجم توجه کمتری را به محیط زیست کرده. از نظر کمی هم فقط ۴ ماده از مجموع ۲۰۱ ماده یعنی کمتر از دودهم درصد از مواد این برنامه به محیط زیست اختصاص داده شده که اصلا سزاوار یک چنین مقوله‌ی مهمی نیست. از یاد نبریم که یکی از اصول قانون اساسی به محیط زیست اختصاص داده شده و در سند چشم‌انداز ۲۰ ساله شرط رفاه ملی را برخورداری از محیط زیست مطلوب عنوان کردیم.

چه نواقصی در این برنامه می‌بینید؟

مهم‌ترین ضعف این برنامه در حوزه‌ی محیط زیست، جزیره‌نگری آن است. من فکر می‌کنم هر کدام از نویسندگان این برنامه از ظن خویش یار این برنامه شدند. یعنی ما یک تعامل فرارشته‌ای را در برنامه‌ی محیط زیستی نداشتیم. نمی‌شود اینگونه به محیط زیست نگاه کرد که وظایف جدایی را در حد ۴ بند برای سازمان محیط زیست ببینیم، بعد وزارت نیرو کار خودش را بکند، وزارت کشاورزی کار خودش را بکند و بقیه‌ی وزارت‌خانه‌ها هم کار خودشان را بکنند. اگر قرار است که ما از این وضعیت نگران‌کننده‌ای که الان درگیر آن هستیم در بیاییم که الان در دنیا از نطر پایداری محیط زیستی در رتبه‌ی ۱۳۵ هستیم، اگر قرار است که از نظر انتشار گازهای گلخانه‌ای از این وضعیت در بیاییم و به قول رئیس سازمان محیط زیست، در شمار ۱۰ کشور تخریب‌کنند‌ه‌ی محیط زیست نباشیم به یک عزم فراسازمانی نیاز داریم و با گنجاندن فقط ۴ بند نمی‌توانیم مشکل بیابان‌زایی را حل کنیم، مشکل فرونشست زمین‌ وافت سطح آب زیرزمینی را حل کنیم، مشکل افت حاصل‌خیزی خاک را حل کنیم، مشکل تغییر کاربری روزافزون زمین و تصرفات غیر قانونی عرصه‌های منابع طبیعی را حل کنیم و برخی مشکلات ریزتری که در این قانون هم به آن اشاره شده مثل تجاوز به سواحل یا معضل افزایش بی‌رویه‌ی زباله‌ها و عدم بازیافت جدی آنها.

آیا در تدوین برنامه‌ی پنجم به تجارب برنامه‌ی چهارم دقت شده یا این برنامه آزمون و خطایی جدید است؟

شاید تلاش‌های کوچکی شده و ما از برخی کلی‌گویی‌ها و شعارهای خیلی بزرگ غیر قابل اجرا به سمت واقعیت تمایل پیدا کرده‌ایم، بخصوص در اشاره به اینکه دولت باید هر نوع دخل و تصرف غیر قانونی را در سواحل از بین ببرد و ضرب‌العجل‌هایی را برای آن قرار داده و یا اینکه شهرداری‌ها را موظف کرده که سالانه ۱۰ درصد از پسماندهای خود را بازیافت کنند، ولی ما در برنامه‌ی پنج‌ساله‌ی چهارم ماده‌ی خیلی پیشرویی داشتیم به نام ماده‌ی ۵۹ که دولت را موظف کرده بود برود به سمت ارزش‌گذاری اقتصادی مواهب طبیعی سرزمین.

اگر این اتفاق می‌افتاد و همه‌ی عرصه‌های منابع طبیعی، اعم از درخت و خاک و تنوع زیستی ارزش‌گذاری دقیق می‌شد شاید بسیاری از این تخریب‌ها و هجمه‌هایی که الان علیه محیط زیست اتفاق می‌افتد و بسیاری از این جاده‌هایی که الان راحت می‌کشیم، ‌حتی به قیمت از دست رفتن رویش‌گاه‌های کم‌نظیری مثل جنگل ابر یا منطقه‌ی حفاطت‌شده‌ی دنا، دیگر محلی از اعراب نداشت. ولی ما این کار را نکردیم و حتی در برنامه‌ی پنجم اشاره‌ای هم به پیگیری این بند مهم نداشتیم.

آیا اهداف برنامه‌ی چهارم تحقق پیدا کرد؟

نه. به نطر من و خیلی از کارشناسان تحقق پیدا نکرد و جالب این است که یکی از منتقدان برنامه‌ی پنج‌ساله‌ی چهارم خود دولت نهم و دهم بودند که بسیاری از کارگزاران آن صراحتا اعلام کردند که برنامه‌ی پنج ساله‌ی چهارم را اصولا قبول هم ندارند که بخواهند پیاده‌اش بکنند.

به چه دلیل تحقق پیدا نکرد؟

آنها اعتقادشان این بود که برنامه‌ی چهارم در دولتی تدوین شده که خواست‌ها و استراتژی‌هایش با دولت نهم در تضاد بوده، یعنی همین مشکل مهمی که ما در کشورمان داریم که با تغییر آدم‌ها، سیاست‌ها و برنامه‌ها هم تغییر می‌کند. به جای اینکه برنامه‌ها همواره اصل باشند و آدم‌ها مجری اجرای برنامه‌ها باشند، این آدم‌ها هستند که تعیین می‌کنند چه برنامه‌ای اجرا شود یا نشود.

پیش‌بینی شما از نتایج برنامه‌ی پنجم چیست؟

برنامه‌ی پنج‌ساله‌ی پنجم اولا خیلی محدود نوشته شده و دوما دست دولت را باز گذاشته است. یعنی در بسیاری از موارد هیچ هدف مشخص و کمی را تعیین نکرده که بعدا بشود دولت را مورد بازخواست قرار داد که چرا به این اهداف نرسیدی. شاید تنها درسی که از چهار برنامه‌ی قبلی گرفتند این است که دولت‌ها به این نتیجه رسیده‌اند که برای اینکه خودشان زیر سئوال نروند بیخود برای خودشان اهدافی را تعیین نکنند که بعدا نتوانند پاسخگو باشند.

مدیر کل محیط زیست اصفهان ؛ بی خبر از همه جا

در مطلب قبلی گفته بودم که آقای احمدی نژاد در اولین دیدار مردمی خود در شهر اصفهان وعده ایجاد 40 شهرک صنعتی ، گسترش جاده های کنار گذر غرب و شرق و نیز احداث 5 سد و تونل را داده اند . تجربه مصوبات کارشناسی نشده و شتابزده در سفرهای قبلی که معروفترین آن احداث جاده گرمابدر به بلده نور از البرز مرکزی بود این نگرانی را بوجود می آورد که این مصوبات زخمی دیگر بر محیط زیست استان اصفهان وارد کند.

امروز فرصتی دست داد که به همراه دوست عزیزم آقای محمدرضا محبوب فر ( صاحب امتیاز و مدیر مسئول مجله زندگی سالم ) چند دقیقه ای به دیدن آقای لاهیجان زاده مدیر کل جدید محیط زیست اصفهان برویم. متن کامل این گفتگوی کوتاه در شماره آینده مجله چاپ خواهد شد ، اما در اینجا می خواهم به گوشه ای از پاسخهای ایشان در جواب سوال من در مورد وعده های سفر استانی هیئت دولت اشاره کنم :

مدیر کل محیط زیست استان اصفهان در مورد وعده ایجاد 40 شهرک صنعتی در استان اصفهان در حالیکه اطلاع درستی از این مسئله نداشت گفت که : احتمالاً برای اینکه بودجه ای برای ایجاد این شهرکها تخصیص یابد همچین صحبتی مطرح شده و ما با ایجاد 6-5 شهرک بطور کلی مخالفت کرده ایم و تعداد زیادی از اینها ناحیه صنعتی هستند و کوچکتر از آن هستند که به آن شهرک صنعتی اطلاق شود.

لاهیجان زاده ضمن بیان اینکه کنار گذر شرق از جاده قدیم اصفهان – شیراز عبور می کند ، اصرار داشت که این جاده در داخل پارک ملی کلاه قاضی نیست ! این در حالیست که هر کسی که تا بحال یکبار سری به پارک ملی کلاه قاضی زده باشد می داند که این جاده حداقل 4-3 کیلومتر با مرز پارک ملی کلاه قاضی فاصله دارد . ضمن اینکه در فصل زمستان بسیاری از حیوانات وحشی تا نزدیکی مرز پارک می آیند و بعضاً در برخورد با وسایل نقلیه از بین می روند.

 همچنین آقای مدیر کل هیچ اطلاعی از 5 سد و تونل وعده داده شده نداشتند ! و تنها گفتند که در استان اصفهان منبع آبی در این حد وجود ندارد و احتمالاً این سدها در حد بند هستند !

قضاوت با شما ...

مهندس لاهیجان زاده مدیر کل سابق محیط زیست بوشهر بوده اند که اسفند ماه سال گذشته جانشین دکتر وهابی مدیر دلسوز ولی کم توان شده اند. همچنین از نکات جالب این گفتگو آن بود که آقای لاهیجان زاده بعضاً اسم بعضی از مناطق را اشتباه تلفظ می فرمودند .

بیچاره محیط زیست ما ...

======================

گربه مهربان