حرمت مناطق حفاظت شده را حفظ کنیم ( در ادامه بحث انحلال مناطق حفاظت شده)

 

چندی پیش دکتر ناصر کرمی مطلبی با عنوان "نصف مناطق حفاظت شده کشور باید منحل شوند؟" در وبلاگشان و روزنامه همشهری منتشر کردند . در گام اول مهندس درویش در مطلبی کامل و روشن پاسخی به این ادعا دادند ، همچنین روز گذشته دوست عزیزم ، سرباز زمین نیز در این بحث شرکت کردند .

آنچه که گفته شده و پاسخهای آن همه از منظری علمی به این بحث نگاه کرده اند و خوشبختانه اکثر مطالب بر ضرورت حفظ و تقویت این مناطق صحه گذاشته اند .

اما آیا بر فرض اینکه در منطقه ای سالها حتی یک شغال هم دیده نشده باشد ، باید آنرا منحل کرد؟!

معتقدم باید به مناطق حفاظت شده از دو دیدگاه نگریست . نخست از دید ساکنان آن و دیگر از دید انسانهای خارج از آن مناطق . از دید ساکنان آن که همانا حیوانات و گیاهان هستند ، منطقه حفاظت شده منطقه ای است که می توانند راحت تر از دیگر مناطق در آنجا زندگی کنند . از دید آنها مرز مشخصی برای منطقه وجود ندارد و هر کجا که بهتر و راحت تر بتوانند زندگی کنند به آنجا کوچ خواهند کرد . اما از دید ما انسانها و اصولاً از دیدگاه انسانی مناطق حفاظت شده مناطقی هستند که به احترام دیگر زیستمندان این کره خاکی به وجود آورده ایم تا بتوانند براحتی در آن زندگی کنند.

حال اگر روزی گله های چند ده هزارتایی در منطقه ای زیست می کرده و امروز حتا شغال نیز وجود ندارد نشان بی عرضگی و بی لیاقتی ما انسانهاست.

خوشبختانه یا متاسفانه اکثر دفعاتی که به مناطق حفاظت شده رفته ام همسفرانی داشته ام و این مسئله باعث شده حیوانات وحشی بخوبی متوجه حضور ما شوند و از نظرها پنهان شوند اما با این حال با حضور در این مناطق احساس ویژه ای به من دست می دهد ، وقتی بدانی به خانه این حیوانات بی پناه آمده ای سعی می کنی بیش از پیش احترام صاحب خانه را نگه داری ، با چشم خود دیده ام که چگونه همسفرانم به خارهای بیابان احترام می گذارند ، دیده ام چگونه زمان بازدید را کوتاه می کنند تا صاحب خانه ها بتواند به موقع بر سر آبشخورها بیایند ، حتی دیده ام که عطر و ادکلن نمی زنند تا مبادا باعث آزار و اضطراب حیوانات منطقه  نشوند.

نگاه علمی به مسئله محیط زیست  واجب است اما کافی نیست . نمی توان با دو دو تا کردن و بر اساس تعداد شغال و روباه حکم به تعطیلی منطقه ای داد ، باید بحث های انسانی ، اجتماعی و حتی رومانتیک و سانتیمانتالیستی مرتبط با محیط زیست کاملن مورد توجه قرار گیرد . مناطق حفاظت شده بزرگترین نماد احترام به حقوق گونه های گیاهی و جانوری در هر کشوری هستند و هر چه این نماد ها بیشتر و بهتر باشد قطعن فرهنگ احترام به طبیعت و محیط زیست در آن کشور بیشتر خواهد بود و خوب می دانیم که همه ی خوبی ها و بدی های ما آدمیان ریشه در فرهنگ دارد.

کوتاه سخن آنکه حتی اگر یک بوته خار خشک شده هم در منطقه ای نباشد ، باید آن منطقه به عنوان نماد احترام به طبیعت حفظ شود و بماند . همانطوریکه قبر عزیزانمان را که حتی بعد از سالها خالی از استخوان و کفن شده احترام می کنیم  و البته همه می دانیم اگر کسی احترام همین قبر خالی را نداشته باشد نمی توان انتظار داشت که برای زنده ها حرمتی قائل شود.

و سخن آخر آنکه در حالیکه اوضاع محیط زیست کشورمان هر روز بدتر از دیروز می شود دوستداران محیط زیست باید مراقب اینگونه اظهار نظر ها باشند تا خدای نکرده به سربازان گمنام طبیعت ستیزان وطن تبدیل نشویم.

 

این قبر نمادین بخشی از غرفه انجمن حمایت از حیوانات اصفهان در نمایشگاه جوان است که تابستان چند سال پیش و به مناسبت چهلمین روز مرگ چند یوزپلنگ ایجاد شده بود

/ 4 نظر / 12 بازدید
فربد

با داشتن دوستانی با این طرز تقکر دیگر نیازی به... بیاییم هر جور که می توانیم مناطق حفاظت شده را حفظ کنیم

kambiz Taheri abkenar

با سلام از وبلاگ محیط زیستی شما لذت بردم.به ما هم سر بزنید!طبیعت زیستکره

مهرگان ابراهیمی

امیدوارم بشه محیط زیست ایران رو نجات داد. البته با وجود دوستانی مثل شما این امر شدنی اما کاش مسئولین هم کمی آینده نگر بودند و از متخصصان استفاده می کردند. موفق باشید