سکوت در برابر علت اصلی خشک شدن زاینده رود

سرانجام شورای شهر و شهرداری اصفهان سکوت غیر قابل توجیه 9 ساله خود را شکستند و در شهریور ماه 1388 همایشی تحت عنوان «بررسی بحران زاینده رود» توسط این نهادها برگزار شد. از آن موقع تاکنون نوک پیکان «حرف ها» متوجه چهار محال است. در نادرستی دست اندازی های چهار محال حرفی نیست ولی وقتی هیچ عکس العملی در برابر مشکل اصلی نشان داده نشده، وقوع مشکل بعدی هم غیر قابل پیش بینی نبود.
آنچه که به عنوان سؤالی بی پاسخ باقی مانده این است که چرا شورای شهر و شهرداری اصفهان، بلافاصله پس از آغاز فاجعه در سال 1379 (اگر «فرض» کنیم به وقوع پیوستن آن را پیش بینی نمی کردند) اقدامی نکردند؟ و اگر تشکیل همایش به عنوان یک «اقدام» فرض شود، چرا این اقدام با 9 سال تأخیر انجام گرفت؟

به عبارت ساده تر:
چرا در مقابل ریشه اصلی مشکل (انتقال آب به یزد) هیچ حرفی از سوی شورای شهر و شهرداری زده نمی شود؟ و مهم تر این که چرا جهت جلوگیری از ادامه انتقال غیر قانونی آب به یزد تا به حال هیچ اقدام حقوقی صورت نگرفته است؟
پس از اعتراضات شدید اخیر، طرحی من در آوردی تحت عنوان انتقال آب زاینده رود از طریق لوله برای کشاورزان شرق اصفهان (به جای انتقال طبیعی آب از بستر رودخانه) مطرح شده است. بعید نیست که با ادامه روش فعلی شورای شهر و شهرداری، با وقوع طرح من در آوردی مذکور حل مسأله زاینده رود باز هم سخت تر و پیچیده تر شود.
امید است که شورای شهر و شهرداری در همایش پنج شنبه تحت عنوان «پایداری آب در رودخانه زاینده رود» در برابر این سؤالات پاسخگو باشند.

توضیح: مطالب وارده مطالبی هستند که نقطه نظرات همراهان و خوانندگان وبلاگ است که با نام خودشان منتشر می شود.

پرونده زاینده رود در این وبلاگ

پرونده خشکی زاینده رود در این وبلاگ

/ 1 نظر / 18 بازدید
هومان خاکپور

استان چهارمحال و بختیاری با دارا بودن ۵/۷ درصد از مساحت حوضه رودخانه زاینده رود (۲۰۴۰ از ۲۶۹۰۰ كیلومترمربع)، نزدیك به ۸۰ درصد منابع آب زاینده رود را تأمین می كند. ولی سهم برداشت آب این استان كمتر از ۱۰ درصد منابع آب رودخانه زاینده رود است. برای آنكه تأثیر این برداشتها در مسئله كم آبی زاینده رود مورد ارزیابی قرار گیرد كافیست به آمار ۳۷ ساله اخیر منتشره از سوی وزارت نیرو مراجعه شود كه متوسط دبی رودخانه زاینده رود در محل سد تنظیمی زاینده رود (كه در مقطع ورودی رودخانه به استان چهارمحال و بختیاری واقع است) برابر ۴۶ مترمكعب بر ثانیه بدست می آید و براساس همین آمار متوسط دبی رودخانه زاینده رود در محل پل زمانخان (كه در حوالی مقطع خروجی رودخانه از استان چهارمحال و بختیاری واقع است) برابر ۴۶.۴ مترمكعب بر ثانیه بدست می آید كه تفاوت معنی داری بین این دو مقدار وجود ندارد. این نشان می دهد آب مصرفی در محدوده استان چهارمحال و بختیاری عمدتأ از طریق زایشهای مسیر رودخانه تأمین می شود و برداشت آب در استان چهارمحال و بختیاری كه خود منشأ اصلی تولید آب زاینده رود است، نمی تواند علت خشكی زاینده رود در سالهای اخیر باشد.